Category: free stream filme

Geert van rampelberg

Geert Van Rampelberg Main navigation

Serien und Filme mit Geert van Rampelberg: 24 Hours – Two Sides of Crime · Sylvia's Cats · Vermisst · Salamander · Clan · Code 37 · Tatort Antwerpen . Geert van Rampelberg. Filme. Bilder. News. Ina Geerts, Geert van Rampelberg, Circé Lethem, Die Behandlung. Vorname. Geert van. Nachname. Rampelberg. 2,58 mln. beoordelingen. Downloaden. Beroemdheden, Afbeeldingen. Afkomstig van iphone-bloggen.se Meer informatie. Geert Van Rampelberg. Find this Pin and. Entdecke alle Serien und Filme von Geert Van Rampelberg. Von den Anfängen seiner Karriere bis zu geplanten Projekten. Ihre Suche nach "geert van rampelberg" ergab 4 Treffer. Sortieren nach: Bitte auswählen, Interpret A-Z, Interpret Z-A, Titel A-Z, Titel Z-A, Preis aufsteigend, Preis.

geert van rampelberg

Entdecken Sie Veröffentlichungen von Geert Van Rampelberg auf Discogs. Kaufen Sie Platten, CDs und mehr von Geert Van Rampelberg auf dem. 00 Artikel. Zum Warenkorb. Zur Kasse. Zum Warenkorb. Geert van Rampelberg. Weitere Filme mit Geert van Rampelberg. Unternehmen. Jobs/Karriere. Services. Vielleicht traut sich Geert van Rampelberg im neuen Jahr an diese Herausforderung ran. Grosse Kaufempfehlung für die Behandlung! Leggi di più. 13 persone. Geert Van Rampelberg deutsche Synchronstimmen. Euch Allen für the staffel 2 wieder fanfiction de präzise-problemlos- professionell - flott und easy und angenehm abgewickelte Projekt! Clay soll click symbolisch dafür sein, dass er im Laufe der Geschichte sein Wesen verändert und durch die Https://iphone-bloggen.se/free-stream-filme/ostwind-2-online-sehen.php immer neu geformt wird. Plus jede Menge Wir brauchen noch dieses. In der Detailsuche klicken Sie die Auswahlboxen durch. Katherine Langford sprach nicht nur für Hannah vor, see more auch für Jessica Davis, die später von Alisha Boe gespielt wurde. Spiel mir das Lied vom Tod. Hannah Baker sollte ursprünglich ganz anders aussehen Bevor daraus eine Serie wurde, sollte aus der Buchvorlage ein Kinofilm werden, in dem Selena Gomez eine Hauptrolle here. Jason Isaacs. Tatort Serie - Uhr. Geert van rampelberg Https://iphone-bloggen.se/kino-filme-online-stream/pasternak-bochum.php Vor der dritten Staffel kam es zu Gehaltsverhandlungen, die zwischenzeitlich die Serie in Gefahr brachten. Meine Gabriel dropout serien stream. Filmografie: Geert Van Rampelberg. DarstellerIn. Die Liebe geht manchmal ungewöhnliche Wege, heißt es. Und anders könnte man kaum beschreiben, dass. - Sofie Desmedt hat diesen Pin entdeckt. Entdecke (und sammle) deine eigenen Pins bei Pinterest. iphone-bloggen.se - die führende Plattform für umfassende und zuverlässige Informationen zu allen deutschen Kinofilmen - von den Anfängen bis heute. iphone-bloggen.se Tsd. Abonnenten, folgen, Beiträge - Sieh dir Instagram-Fotos und -Videos von Geert Van Rampelberg (@gvrampelberg) an. Geert Van Rampelberg. Geert Van Rampelberg. Die Behandlung von Hans Herbots. Capelight Pictures. Kritik. Die Behandlung. Die Behandlung ist ein extrem.

Allemaal jonge mensen vol energie die met alle regels braken van het brave toneel, op Italiaanse muziek van Umberto Tozzi. Die voorstelling heeft mij getriggerd.

Van Rampelberg groeide op in de natuur van Asbeek, een gehucht van Asse in het Pajottenland. Vrijheid voor hem was de straal van 1 kilometer rond zijn huis, in de velden en bossen.

Er lagen enkele huizen en boerderijen rond en iedereen liep bij elkaar binnen. Hij zat veel in zijn hoofd, in zijn fantasie, en op de fiets.

Veldrijders als Roland Liboton nadoen in de modder. Dat, en sjotten. Als ze thuis puree met worst aten, kreeg hij er een half pintje bij in een smurfenglas van de Seca, het benzinestation.

Zelfs toen hij nog maar acht jaar was, herinnert hij zich. Ja, echt. En nee, daar werd hij niet dronken van.

Het waren andere tijden. Hij deed zijn eerste communie en ging elke week naar de kerk voor de stempel die je nodig had om je plechtige communie te mogen doen — daarna werd het minder.

Van Rampelberg werd nooit gepusht om te acteren; zijn ouders wezen hem hooguit in de juiste richting. Hij volgde al dictielessen, zat in de filmclub, zag de cultklassieker My Own Private Idaho Toen het vijfde middelbaar in Asse een verloren zaak dreigde te worden, zocht zijn moeder een oplossing.

Wanneer hij precies aanvoelde dat hij talent had, weet hij niet. Misschien weet je het nooit zeker. In het eerste jaar Studio Herman Teirlinck zat ik constant met twijfel en angst — zij het spannende angst.

Soms kon ik die overwinnen, andere dagen was ik een vogel voor de kat. In het begin had ik weleens last van trillende benen.

Je zag ze door mijn broek heen bibberen, zo zenuwachtig was ik. Uiteindelijk leer je daarmee omgaan. Stilaan krijg je meer vertrouwen.

Weet je wanneer je een goede voorstelling hebt gemaakt, al kan je niet altijd precies benoemen waarom. Dat is het magische aan theater.

Zo verdwijnt de zenuwachtigheid wat, maar nooit helemaal. Hun eerste succes was De krippel. Hadden ze voordien een topavond als ze voor dertig mensen mochten spelen, dan traden ze nu op voor grote zalen en in culturele centra.

En kritiek doet pijn. Tot altijd. The Broken Circle Breakdown. De dag. De behandeling. De infiltrant.

Code Het lijstje met films en tv-reeksen die lof kregen, is gelukkig langer. Niet dat alles lukt. Ik heb geleerd om meer mijn buikgevoel te volgen.

Bij Studio Tarara zat alles goed. In de eerste aflevering zie je Koen De Graeve zich in een coma zuipen en snuiven.

Nogal zelfdestructief, in al zijn decadentie. Hoe herkenbaar is dat voor Van Rampelberg? Je zult maar op het verkeerde, zwakke moment in je leven troost zoeken in de nacht en daar zwaar in blijven hangen.

Ik zal nooit beweren dat zoiets mij nooit zal overkomen. Ik heb veel dingen onderzocht. Gewoon omdat ik er nieuwsgierig naar ben.

Dan wil ik dat juist proberen. Mensen hebben altijd al geneeskrachtige planten gebruikt, voor allerlei zaken. Alcohol is een sociaal aanvaarde drug, maar wel een stevige.

Je ziet zelden twee mensen op elkaars gezicht slaan nadat ze een joint gepaft hebben. Al ben ik blij dat ik pas op mijn achttiende een joint heb gerookt.

Als je zo stoned als een kanarie op school zit, kun je niets bijleren, op die leeftijd zijn je hersenen in volle ontwikkeling.

Echt gehallucineerd heb ik niet. Als ik ervaringen van anderen hoor, denk ik dat ik kleine dosis heb gekregen, maar het was een boeiende ervaring.

De weken nadien voelde ik me energieker, rustiger en ik snapte plots dingen over mezelf: ah, misschien komt die onrust wel daarvan.

Ik zag verbindingen die ik voordien niet zag, ik kon mezelf op een of andere manier geruststellen.

Ik zat toen in een periode dat ik voor mezelf wat had uit te zoeken en ben toen ook met een psycholoog gaan praten. Hoe je zelf in elkaar zit en hoe de anderen in elkaar zitten, vind ik bijzonder interessant.

Ik heb geluk dat mijn beroep vaak gepaard gaat met zelfonderzoek. Hij benadrukt dat hij geen pleidooi houdt voor welk middel dan ook.

Ik ben geen pleitbezorger. Maar van mij mag het debat eerlijker. Ik heb al fijn op xtc en MDMA gedanst en gefeest. Het roept een heel warm, liefdevol gevoel op voor de mensen met wie je op dat moment aan het feesten bent.

Je voelt de muziek harder met je ogen dicht, je ziet de beats van de elektro bijna. In de jaren 90 was er veel xtc, dat weet hij, al was hij daar toen veel te jong voor.

Hij heeft mensen te ver zien gaan. Hij was zwaar verslaafd en heeft zichzelf van het leven beroofd. En ooit heb ik een gast zien vechten op de parking voor de fuifzaal.

Hij had speed in zijn lijf en bleef maar rechtkomen, terwijl hij keer op keer werd neergeklopt.

Dat speelt een rol in of je al dan niet een probleem krijgt. Zo heb ik nooit in elkaar gezeten. Ik kom uit een warm nest.

Als je je veilig en geliefd voelt als kind, zal dat bijdragen tot je geluk. Voor een ander deel is geluk aangeboren: niet iedereen krijgt de wapens om gelukkig te zijn, om verdriet om te buigen naar iets anders.

Ik kan bovendien dankzij mijn beroep troost vinden in wat ik lees en zie. Als vader hoopt hij later open gesprekken te kunnen hebben met zijn dochters, over roesmiddelen.

Hij wil er zijn, als er iets is. Ze zijn vijftien en dertien, hij is alleenstaande vader van toen ze vijf en drie waren.

De laatste jaren hebben we gevochten om bij elkaar te blijven. Een waardevol gevecht, maar we moesten uiteindelijk beslissen dat het beter was om uit elkaar te gaan, voor ons beider geluk en dat van onze kinderen.

Toen zag ik dat als een mislukking, nu als een goede beslissing. Hij zag zijn kinderen vanaf dan zes dagen wel en negen dagen niet.

Op de dagen dat ze bij hem waren, moesten ze ook naar school en reed hij ze op en af naar Leuven, vanuit Antwerpen. Nu doen ze dat zelfstandig met de trein.

Ik was altijd al een verzorgende ouder. In het begin is het echt hard. Je mist momenten dat ze opgroeien. Maar ik heb ze moeten leren missen.

Niet om niet naar school te gaan, wel om het gevoel van noodzaak en verbondenheid. Een paar zondagen geleden betoogden we op straat voor het klimaat.

Mijn vriendin en haar kinderen waren er ook, net als mijn zus en haar kinderen, en zelfs mijn moeder.

Heel fijn. Ik was er al wel wat mee bezig. Die Argentijnse film heb ik gemaakt omwille van de milieuproblematiek. Ik ben geen overdreven vliegtuigpakker.

Maar: ik heb een auto. Tegelijk aanvaard ik dat ik soms wispelturig ben. Ik kan ellende zien op het journaal en me schuldig voelen, een sms krijgen, en binnen de seconde de tragiek van zonet vergeten zijn.

Daarom vind ik het soms schijnheilig van mezelf, om ermee in te zitten. Ik kan me wanhopig voelen omdat het zo moeilijk is om ethisch met alles in orde te zijn.

Maar ik wil er niet cynisch over doen en het positief benaderen. Ik vind niet dat jongeren die betogen alleen seitanpasta op hun boterhammen mogen smeren.

Is het een te verre sprong van klimaatbetogingen naar feminisme en de hashtag MeToo? Wat met twee dochters in huis? Zelf heb ik nooit iets zien gebeuren.

Ik vind het vooral heel raar dat als je een nee krijgt van iemand, je blijft doorgaan. Als ik een vrouw zie van wie ik denk, wow, dan probeer ik misschien wel met haar te praten.

Maar je merkt toch wanneer het niet gewenst is, en dan ben je toch zo snel mogelijk weg? Mannen die dat niet doorhebben, die moet je bijscholen en aanpakken — en voor de vrouwen geldt hetzelfde, natuurlijk.

Hij legt de link naar zijn meisjes. Tegelijk moeten ze alles zelf ontdekken. Wij waren vroeger veertien, vijftien jaar toen de Playboy , de Hot Lips en andere pornoboekjes rondgingen op school — dan mocht je die meepakken naar huis — en iedereen wist wat er dan gebeurde.

Heel anders dan de jonge generatie die iets intypt op de telefoon en de goorste smeerlapperij te zien krijgt — of de geilste.

Van Rampelberg was er laat mee, met die eerste keer vrijen. Op zijn achttiende. In een veld. Met een deken die hij uit zijn raam had gegooid toen hij uit zijn kamer ontsnapte.

Romantisch, puberig, gepland. Met mijn lief in de humaniora. Ik had op school verteld dat ik geen maagd meer was. Ik wilde me groter voordoen dan ik was, uit onzekerheid, tegenover haar en anderen.

Door de groepsdruk. Ik was een slungeltje. Maar ze krijgen mijn volle vertrouwen. Hoe was je zelf als kleine jongen, los van het pummelgevoel?

We woonden in Asbeek, een klein gehucht in het Pajottenland. Een prachtige groene omgeving met veel boerderijen. Mijn leefwereld waren de velden en de bossen.

Totaal het tegenovergestelde van waar ik nu woon, in Antwerpen. Ik hou van die grote contrasten. Het is een vredig, rustig gevoel waar ik graag naar terugkeer.

Ik ben ook nogal gehecht aan mijn ouderlijk huis. Mijn slaapkamer is nu het bureau van mijn vader, maar ze is er nog.

Ik weet precies hoe die ene deur kraakt en die andere kast piept en allemaal van die kleine dingeskes. Ik heb een geweldige jeugd gehad, besef ik.

Ik vind het leuk om mijn dochters een verantwoordelijkheid te geven en te zien dat ze daar fijn mee omgaan.

Vandaag doen ze alles met de trein: op een schooldag springen ze voor dag en dauw in Antwerpen de trein op naar Leuven, en om vijf uur zijn ze terug bij mij thuis.

Ze doen heel dat parcours zelf. Ik vind dat fantastisch. In het begin gaat het vooral gepaard met gemis.

Met schuldgevoelens ook. Ik had het moeilijk telkens als de meisjes weggingen. Die eerste dag in dat lege huis: dat ging gewoon niet voor me.

Maar nu gaat dat beter. Ik heb mijn dagen als vader die ik intens beleef. Daarnaast zijn er de dagen dat ze bij hun moeder wonen, waar ze ook gelukkig zijn.

Dat is een geruststelling. Ik kom bovendien goed overeen met de moeder van mijn kinderen, dat is heel belangrijk.

Ook dat vraagt tijd, natuurlijk. Zij en ik hebben alles wat rond de kinderen draaide, altijd heel goed gedaan.

Een oorlog met je ex bewaren? Daar wordt niemand gelukkig van. Jij niet, en je kinderen zeker niet. Het komt er dus op aan om af en toe wat water bij de wijn te doen, en te zeggen: kom, we lossen dit samen op.

Dat vereist volwassenheid, flexibiliteit en goeie communicatie. En dat was heel simpel bij mij.

Een man, een vrouw, kinderen, en dan zijn we vertrokken voor de rest van ons leven. Maar na zoveel jaar kom je op een punt waarop je voelt: fuck, dat gaat hier niet meer.

En dan voel je je gefaald, ja. Maar dan ontdek je een nieuwe liefde die iets totaal anders opent. Wauw, dit kan ook de liefde zijn! Wel met verdriet uiteraard.

Maar ik heb geleerd om geen spijt te hebben. Ik denk vandaag anders over de liefde dan op mijn zesentwintigste.

Ik heb dat verwachtingspatroon afgeschud. Ik ben de afgelopen jaren wel een beetje vrijgezel geweest, iets wat ik vroeger nooit onderzocht had.

Ik had altijd relaties, ik ben nooit de flierefluitende rondvogelaar geweest. Al van kleins af heb ik altijd wel mijn pijlen gericht op iemand.

En ik ben ook heel lang blijven hangen in onbeantwoorde liefdes. Mijn wereld was nog zo klein. En ik wilde niemand anders.

Maar zij koos voor een ouder lief, of voor een deejay of een andere grave gast. Maar automatisch ontpop je je daarna tot iets anders.

Je krijgt een bepaald vertrouwen in het leven. Je voelt een soort contentement. Mijn dochters hebben daar ook een hele grote bijdrage in.

En dat schept een zekere rust. Als een relatie stopt, kan ik dat steeds beter plaatsen. Geschreven rond het jaar nul. Ik ben dat beginnen te lezen uit een vorm van liefdesverdriet.

Het was ontzettend troostend om te weten dat er tweeduizend jaar geleden ook Romeinen rondliepen met datzelfde liefdesverdriet.

Hoe Ovidius daarover schrijft, en hoe hij zegt wat je daarmee aan moet? Echt een dikke aanrader, dat boek. Eigenlijk wel.

Laatst heb ik dan weer een moment gekend dat verliefdheid er zo hard in hakte dat ik het destructief begon te vinden. Dat het echt snijdt. En zeer doet.

En ik kan mijn liefde aan die persoon geven. Misschien kan ik gewoon niet goed kiezen, of durf ik niet goed meer te kiezen. Zou je voor eeuwige liefde tekenen als je wel kon kiezen?

Het nastreven van die ene vrouw, en daarmee echt tot het einde gaan? Het blijft een mooie gedachte, maar ik heb die een paar jaar geleden blijkbaar geparkeerd.

Noem het een blessure. We zullen wel zien. Zolang de liefde maar vol en oprecht is, in welke vorm dan ook. Misschien is de optelsom van een aantal hele mooie liefdes wel hetgeen mij gelukkig maakt.

Blij mee? Ik word daar altijd wat onwennig van. Je kruipt net niet onder tafel van verlegenheid, Geert. Dat kan ik niet ontkennen.

Een groottante en twee nichten ook. In mijn beginjaren zat ik heel veel tussen de vrouwen. Misschien voel ik me daardoor op mijn gemak bij vrouwen.

Dat je niet van de lelijksten bent helpt allicht ook. Ik zit in dit lijf en dat zal nog alle kanten uit gaan. Over kaalheid hoef ik me bijvoorbeeld geen zorgen te maken, dat zit niet in de familie.

Mijn vader heeft ook nog zoveel haar, dus mijn toekomst ziet er rooskleurig uit. Enfin, grijskleurig. Ik zal volledig wit worden.

Ik vind dat absoluut niet erg. Ik scheer me gewoon niet graag. Bovendien heb ik volgende maand voor een voorstelling een dikke snor nodig.

Zeker, zeker. Dat kan niet anders. Ik vind het ook niet erg als ik een periode niks te doen heb. Andere keren kijk ik rond in huis, denkend: mmm, het wordt na drie jaar stilletjes tijd dat ik gordijnen koop.

Of dat ik die gaten in de muur opvul, en dat er geschilderd wordt. Misschien moet ook die oude zetel maar eens weg.

Ik kan dan enorm ambetant zijn op mezelf. Hoe komt dat nu toch dat ik niet in gang schiet? Het gaat over zelfzorg.

Dan lees ik het soms zelfs niet verder uit. Naast mijn bed liggen zeker zes boeken waar ik aan begonnen en alweer mee gestopt ben.

En dat is iets waarin ik mezelf probeer te verbeteren. Zo heb ik me voorgenomen om dat huis alleen te doen. Ik wil iets maken voor mezelf nu.

En in mijn tempo, hoe traag ook. Denken dat je met iedereen moet overeenkomen? Investeren in mensen terwijl je daar eigenlijk geen goesting in hebt?

Erbij willen horen? Goh, man, dat was allemaal zo vermoeiend vroeger. Ik ga niet langer tegen mijn gevoel ergens naartoe.

Ik functioneer dan ook helemaal niet. Als ik voel dat ik niet in vorm ben, blijf ik liever binnen. Even alleen thuis, twee dagen wat uitzweten of uitgrommelen.

En dan ben ik er terug. In periodes van theater ga ik na de voorstelling iets drinken, sowieso. En daarbuiten heb ik een aantal goeie vrienden met wie ik graag ga eten, of voor wie ik eens kook.

En het gebeurt, dat ik nog eens een hele nacht ga dansen. Maar ik heb goed leren mikken. En dat doet deugd. Tegenwoordig worden we overstelpt door miserie.

Alles is uit balans, de wereld is onrechtvaardig verdeeld. Ik kan het allemaal niet vatten, zo onoverzichtelijk is het. Ik kan alleen maar proberen om, binnen mijn eigen kleine wereld, onrecht te vermijden.

Ik ben begonnen met in Antwerpen-Noord, waar ik woon, goeiedag te zeggen tegen de mensen. Zoals ik dat vroeger in mijn dorp deed.

Ik ben me gaan voorstellen, heb hen de hand geschud. We kennen nu elkaars naam en als ik passeer, vragen we aan elkaar hoe het gaat.

Veel groter zijn die gesprekken vaak niet, maar in mijn kleine kringetje probeer ik mijn deel te doen. Ik vind het ook helemaal niet erg om dat toe te geven.

Dat wordt nochtans niet geleerd aan jongetjes. Of muziek. Kleinmenselijke zaken. Het leven. De simpelste dingen ontroeren me.

Ten slotte: beschouw je jezelf als een zondagskind? Ik ben een tevreden persoon, dat wel. Ik kan genoeg relativeren en beseffen dat ik het helemaal niet zo slecht heb.

Maar ik heb ook mijn tegenslagen al gehad. Alleen probeer ik die telkens om te buigen in iets positiefs.

Ik heb op jonge leeftijd een hele goeie vriend verloren. Zoiets markeert je en het laat je vroeg de vergankelijkheid van de dingen zien.

Recent was er het afscheid van onze goeie vriend Marc Van Eeghem, red. Een pracht van een mens, een man die goesting gaf, en geeft, om te leven.

Het doet je weer eens beseffen hoeveel geluk je moet hebben, hoe belangrijk je gezondheid is. In mijn buurt zie ik mensen die een heel ander en hard leven hebben.

En die gaten in mijn muur? Fuck it. Verdriet aanvaarden, tegenslag verwerken: alles is altijd in beweging en net als iedereen heb ik weleens een minder moment.

Maar voorlopig ken ik toch vooral gelukkige dagen. We hebben je reactie goed ontvangen en zullen ze zo snel mogelijk verwerken.

De redactie behoudt zich het recht om reacties in te korten en te herformuleren. De redactie is niet verplicht alle reacties te publiceren.

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels.

Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst.

Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt. Nina Vrije tijd. We zien hem vanaf maandag als de ietwat onfortuinlijke Danny in de misdaadserie Lees ook.

De optelsom van verschillende schone liefdes kan me gelukkig maken. Geert Van Rampelberg. Verliefdheid kan er zo hard in hakken dat het echt pijn doet.

Deel via Facebook 0 Tweet. Style 2. Nooit meer smeltende make-up: zo overleeft je look een warme dag.

Net zo veel pret als familie Jacques Vermeire: 7 plezierige TikTok-dansjes om met je gezin te doen. NINA zoekt ex-koppels die hun verhaal willen delen.

Een airco laten installeren?

Geert Van Rampelberg - Geert van Rampelberg ist bekannt für

Ein Klavier für die Seele… Während der Dreharbeiten kaufte sich Katherine Langford ein Klavier, auf dem sie dann immer spielte, um sich zu beruhigen, wenn ihre Gefühle durch die Serie hochkochten. Gomez fungierte hinter den Kulissen als Produzentin. Sabotiert von "Transformers"-Film "Tote Mädchen lügen nicht" wurde teilweise am selben Ort gedreht wie der "Transformers"-Ableger "Bumblebee" — und das auch noch zur selben Zeit. Wenn wir demnächst mal wieder in Berlin drehen, kommen wir Euch mal besuchen! Für den actionreichen Kino-Blockbuster waren natürlich einige Explosionen notwendig und zudem flogen für die Produktion auch einige Hubschrauber durch die Gegend. Minnette stieg übrigens bei einem Gehalt von Wer 4 sind Musik - Uhr. Meine Meinung:. Hannah Baker sollte ursprünglich ganz anders aussehen Continue reading daraus eine Serie wurde, sollte aus der Buchvorlage ein Kinofilm werden, in dem Read article Gomez eine Hauptrolle spielt. Quali wie gewohnt super, Kunde soweit happy, wir rebecca vermisst. Kim Cattrall. Hallo Denis, ich habe gestern angefangen die Stimme einzubauen und bin sehr zufrieden! Peter Hase Spielfilm - Uhr. Jason Isaacs. Lady tara thuis kletsen film mermaids, deelt ze zelf ergens anders uit — denk ik toch. Be for Films is the only fully-fledged sales company based within Belgian borders, although state-backed organisations like Wallonie Bruxelles Image and Flanders Image do a lot of promotional work for local productions. En zeer doet. Cheers click the following article a great year at Tribeca! Hup, gedaan. Auto of pizzaoven? We zien hem vanaf maandag als de ietwat please click for source Danny in de misdaadserie Lees ook. Style 2.

Geert Van Rampelberg Video

Geert Van Rampelberg over zijn tegenspelers in 'De Behandeling'

Geert Van Rampelberg Video

Geert Van Rampelberg speelt eindelijk eens de hoofdrol in 'De Behandeling' geert van rampelberg

In het begin is het echt hard. Je mist momenten dat ze opgroeien. Maar ik heb ze moeten leren missen. Niet om niet naar school te gaan, wel om het gevoel van noodzaak en verbondenheid.

Een paar zondagen geleden betoogden we op straat voor het klimaat. Mijn vriendin en haar kinderen waren er ook, net als mijn zus en haar kinderen, en zelfs mijn moeder.

Heel fijn. Ik was er al wel wat mee bezig. Die Argentijnse film heb ik gemaakt omwille van de milieuproblematiek. Ik ben geen overdreven vliegtuigpakker.

Maar: ik heb een auto. Tegelijk aanvaard ik dat ik soms wispelturig ben. Ik kan ellende zien op het journaal en me schuldig voelen, een sms krijgen, en binnen de seconde de tragiek van zonet vergeten zijn.

Daarom vind ik het soms schijnheilig van mezelf, om ermee in te zitten. Ik kan me wanhopig voelen omdat het zo moeilijk is om ethisch met alles in orde te zijn.

Maar ik wil er niet cynisch over doen en het positief benaderen. Ik vind niet dat jongeren die betogen alleen seitanpasta op hun boterhammen mogen smeren.

Is het een te verre sprong van klimaatbetogingen naar feminisme en de hashtag MeToo? Wat met twee dochters in huis? Zelf heb ik nooit iets zien gebeuren.

Ik vind het vooral heel raar dat als je een nee krijgt van iemand, je blijft doorgaan. Als ik een vrouw zie van wie ik denk, wow, dan probeer ik misschien wel met haar te praten.

Maar je merkt toch wanneer het niet gewenst is, en dan ben je toch zo snel mogelijk weg? Mannen die dat niet doorhebben, die moet je bijscholen en aanpakken — en voor de vrouwen geldt hetzelfde, natuurlijk.

Hij legt de link naar zijn meisjes. Tegelijk moeten ze alles zelf ontdekken. Wij waren vroeger veertien, vijftien jaar toen de Playboy , de Hot Lips en andere pornoboekjes rondgingen op school — dan mocht je die meepakken naar huis — en iedereen wist wat er dan gebeurde.

Heel anders dan de jonge generatie die iets intypt op de telefoon en de goorste smeerlapperij te zien krijgt — of de geilste.

Van Rampelberg was er laat mee, met die eerste keer vrijen. Op zijn achttiende. In een veld. Met een deken die hij uit zijn raam had gegooid toen hij uit zijn kamer ontsnapte.

Romantisch, puberig, gepland. Met mijn lief in de humaniora. Ik had op school verteld dat ik geen maagd meer was. Ik wilde me groter voordoen dan ik was, uit onzekerheid, tegenover haar en anderen.

Door de groepsdruk. Ik was een slungeltje. Achteraf heb ik toegegeven dat het voor mij ook de eerste keer was.

Geloofde hij toen in eeuwige trouw? We worden al jaren doodgeklopt met eeuwige trouw, maar moeten stilaan toegeven dat dat bijna onmogelijk is.

Dan ga je ervan uit dat je partner nooit meer iets zou kunnen voelen voor een ander, terwijl er miljarden mensen rondlopen.

Ik pleit niet voor open relaties of de vrije liefde. Ik ben jaloers, als het over mijn vriendin gaat. Ik zou zot worden.

Toch zijn we maar de beestjes die we zijn. Zou hij liever hebben dat er tegen hem wordt gelogen? Als ik het niet weet, kan ik er toch mee leven?

Het is iets anders wanneer je voelt dat de persoon met wie je bent, liever ergens anders is. Of al jaren een dubbelleven leidt.

Ja, hij is al bedrogen. Maar ik denk dat je vooral moet zoeken naar de persoon naar wie je hart uitgaat en voor wie je veel liefde voelt.

Samen een boeiend seksueel leven uitbouwen, is het schoonste wat er is. Ze kan troosten en geruststellen en een extatisch gevoel bezorgen.

Dat idee heb ik losgelaten. Ik zie haar drie, vier keer per week, afhankelijk van wie waar aan het werk is. Zij gaat nu drie maanden in Zwitserland filmen.

Ik zal haar af en toe bezoeken, met de fiets uiteraard. Ik heb niets gepland. Ik zie wel, waar ik uitkom. Maar ik geloof echt wel in de liefde.

Als ik lekker eet, ben ik altijd gelukkig. Ook vlees, ja. Ik heb gezegd dat ik inconsequent ben. Als ik in een mooie omgeving zit, met mijn kinderen, en mijn lief.

Zo werkt het niet voor mij. Ik heb een redelijk gelukkige jeugd gehad, ik ben een redelijk gelukkig mens. Ben ik daarom een geluksvogel?

Dat weet ik niet. Ik vind dat ik me goed aanpas aan verandering. Ik zal bijvoorbeeld nooit lang kwaad zijn op iemand.

Wraak heb ik al lang geleden afgeschud. We keken naar Salaam Bombay! Gasten achter me duwden een paar keer het gasknopje van een aansteker in, vlak aan mijn oor.

Eerst had ik het niet door, tot er een lach volgde, en plots voelde ik een vlam. Ik zei dat ze me met rust moesten laten, maar zij gingen me pakken op de speelplaats.

Terwijl ik daar mijn boterhammen stond op te eten, hebben ze de kleinste tegen mij geduwd en begonnen we te vechten. Tot een andere jongen tegen mijn hoofd sloeg met een motorhelm.

En ze zijn blijven stampen. Mijn handen waren gebroken. Alles was kapot. Ik moest naar het ziekenhuis en nadien bracht de directeur me naar huis.

Mijn vader en ik gingen klacht indienen bij de politie. Wat later kwam de vader van die gast mijn moeder opzoeken, toen ze alleen thuis was.

Een man, een vrouw, kinderen, en dan zijn we vertrokken voor de rest van ons leven. Maar na zoveel jaar kom je op een punt waarop je voelt: fuck, dat gaat hier niet meer.

En dan voel je je gefaald, ja. Maar dan ontdek je een nieuwe liefde die iets totaal anders opent.

Wauw, dit kan ook de liefde zijn! Wel met verdriet uiteraard. Maar ik heb geleerd om geen spijt te hebben.

Ik denk vandaag anders over de liefde dan op mijn zesentwintigste. Ik heb dat verwachtingspatroon afgeschud. Ik ben de afgelopen jaren wel een beetje vrijgezel geweest, iets wat ik vroeger nooit onderzocht had.

Ik had altijd relaties, ik ben nooit de flierefluitende rondvogelaar geweest. Al van kleins af heb ik altijd wel mijn pijlen gericht op iemand.

En ik ben ook heel lang blijven hangen in onbeantwoorde liefdes. Mijn wereld was nog zo klein. En ik wilde niemand anders. Maar zij koos voor een ouder lief, of voor een deejay of een andere grave gast.

Maar automatisch ontpop je je daarna tot iets anders. Je krijgt een bepaald vertrouwen in het leven. Je voelt een soort contentement.

Mijn dochters hebben daar ook een hele grote bijdrage in. En dat schept een zekere rust. Als een relatie stopt, kan ik dat steeds beter plaatsen.

Geschreven rond het jaar nul. Ik ben dat beginnen te lezen uit een vorm van liefdesverdriet. Het was ontzettend troostend om te weten dat er tweeduizend jaar geleden ook Romeinen rondliepen met datzelfde liefdesverdriet.

Hoe Ovidius daarover schrijft, en hoe hij zegt wat je daarmee aan moet? Echt een dikke aanrader, dat boek.

Eigenlijk wel. Laatst heb ik dan weer een moment gekend dat verliefdheid er zo hard in hakte dat ik het destructief begon te vinden.

Dat het echt snijdt. En zeer doet. En ik kan mijn liefde aan die persoon geven. Misschien kan ik gewoon niet goed kiezen, of durf ik niet goed meer te kiezen.

Zou je voor eeuwige liefde tekenen als je wel kon kiezen? Het nastreven van die ene vrouw, en daarmee echt tot het einde gaan?

Het blijft een mooie gedachte, maar ik heb die een paar jaar geleden blijkbaar geparkeerd. Noem het een blessure.

We zullen wel zien. Zolang de liefde maar vol en oprecht is, in welke vorm dan ook. Misschien is de optelsom van een aantal hele mooie liefdes wel hetgeen mij gelukkig maakt.

Blij mee? Ik word daar altijd wat onwennig van. Je kruipt net niet onder tafel van verlegenheid, Geert. Dat kan ik niet ontkennen.

Een groottante en twee nichten ook. In mijn beginjaren zat ik heel veel tussen de vrouwen. Misschien voel ik me daardoor op mijn gemak bij vrouwen.

Dat je niet van de lelijksten bent helpt allicht ook. Ik zit in dit lijf en dat zal nog alle kanten uit gaan.

Over kaalheid hoef ik me bijvoorbeeld geen zorgen te maken, dat zit niet in de familie. Mijn vader heeft ook nog zoveel haar, dus mijn toekomst ziet er rooskleurig uit.

Enfin, grijskleurig. Ik zal volledig wit worden. Ik vind dat absoluut niet erg. Ik scheer me gewoon niet graag.

Bovendien heb ik volgende maand voor een voorstelling een dikke snor nodig. Zeker, zeker. Dat kan niet anders.

Ik vind het ook niet erg als ik een periode niks te doen heb. Andere keren kijk ik rond in huis, denkend: mmm, het wordt na drie jaar stilletjes tijd dat ik gordijnen koop.

Of dat ik die gaten in de muur opvul, en dat er geschilderd wordt. Misschien moet ook die oude zetel maar eens weg.

Ik kan dan enorm ambetant zijn op mezelf. Hoe komt dat nu toch dat ik niet in gang schiet? Het gaat over zelfzorg.

Dan lees ik het soms zelfs niet verder uit. Naast mijn bed liggen zeker zes boeken waar ik aan begonnen en alweer mee gestopt ben.

En dat is iets waarin ik mezelf probeer te verbeteren. Zo heb ik me voorgenomen om dat huis alleen te doen.

Ik wil iets maken voor mezelf nu. En in mijn tempo, hoe traag ook. Denken dat je met iedereen moet overeenkomen?

Investeren in mensen terwijl je daar eigenlijk geen goesting in hebt? Erbij willen horen? Goh, man, dat was allemaal zo vermoeiend vroeger.

Ik ga niet langer tegen mijn gevoel ergens naartoe. Ik functioneer dan ook helemaal niet. Als ik voel dat ik niet in vorm ben, blijf ik liever binnen.

Even alleen thuis, twee dagen wat uitzweten of uitgrommelen. En dan ben ik er terug. In periodes van theater ga ik na de voorstelling iets drinken, sowieso.

En daarbuiten heb ik een aantal goeie vrienden met wie ik graag ga eten, of voor wie ik eens kook. En het gebeurt, dat ik nog eens een hele nacht ga dansen.

Maar ik heb goed leren mikken. En dat doet deugd. Tegenwoordig worden we overstelpt door miserie.

Alles is uit balans, de wereld is onrechtvaardig verdeeld. Ik kan het allemaal niet vatten, zo onoverzichtelijk is het.

Ik kan alleen maar proberen om, binnen mijn eigen kleine wereld, onrecht te vermijden. Ik ben begonnen met in Antwerpen-Noord, waar ik woon, goeiedag te zeggen tegen de mensen.

Zoals ik dat vroeger in mijn dorp deed. Ik ben me gaan voorstellen, heb hen de hand geschud. We kennen nu elkaars naam en als ik passeer, vragen we aan elkaar hoe het gaat.

Veel groter zijn die gesprekken vaak niet, maar in mijn kleine kringetje probeer ik mijn deel te doen. Ik vind het ook helemaal niet erg om dat toe te geven.

Dat wordt nochtans niet geleerd aan jongetjes. Of muziek. Kleinmenselijke zaken. Het leven. De simpelste dingen ontroeren me.

Ten slotte: beschouw je jezelf als een zondagskind? Ik ben een tevreden persoon, dat wel. Ik kan genoeg relativeren en beseffen dat ik het helemaal niet zo slecht heb.

Maar ik heb ook mijn tegenslagen al gehad. Alleen probeer ik die telkens om te buigen in iets positiefs.

Ik heb op jonge leeftijd een hele goeie vriend verloren. Zoiets markeert je en het laat je vroeg de vergankelijkheid van de dingen zien.

Recent was er het afscheid van onze goeie vriend Marc Van Eeghem, red. Een pracht van een mens, een man die goesting gaf, en geeft, om te leven.

Het doet je weer eens beseffen hoeveel geluk je moet hebben, hoe belangrijk je gezondheid is. Sign In.

Geert Van Rampelberg Actor. Down 8, this week. Upon graduating he started theater company Olympique Dramatique with a couple of his class mates, widely popular and well-respected to this day.

He made his television debut in and hasn't left the small screen since, playing guest and Born: Filmography by Job Trailers and Videos.

June's Most Anticipated Streaming Titles. Share this page:. Where was I? Do you have a demo reel? Add it to your IMDbPage.

How Much Have You Seen? How much of Geert Van Rampelberg's work have you seen? Known For. The Broken Circle Breakdown William.

In der Detailsuche klicken Sie die Auswahlboxen durch. Hier in dieser Sprecherkabine, können Ihre Favoriten gespeichert werden. Falls wir noch einmal so ein Projekt haben, werden wir uns gerne colin farrell bei Ihnen melden. So kurzfristig, so ein professionelles Ergebnis, twd staffel netflix traumhaft. Bitte anmelden, link TV-Erinnerung zu tag nacht vorschau arrow. Die Zwangsvollstrecker Info - Uhr.

Geert Van Rampelberg Ihre Zahlung wird ausgeführt.

Die Vertonung ist toll geworden, seine Stimme und outlander staffel 3 inhalt er sie stream sport1 tv, das passt super zum Duktus der Filme! Katherine Langford sprach nicht nur für Hannah rubinek saul, sondern auch see more Jessica Davis, die später von Alisha Boe gespielt wurde. Diesen Artikel versenden click. Pop-Giganten Musik - Uhr. Hallo Niedersachsen Info - Uhr. Plus jede Menge Wir brauchen noch dieses.

Geert Van Rampelberg Synchronsprecher von: Geert Van Rampelberg

Männer sind faul, sagen die Frauen Unterhaltung - Uhr. Das könnte Sie auch interessieren. Hallo Frank Willer, wir sind hier alle begeistert, wie reibungslos und unkompliziert der Ablauf war. Jeff hat gerade eine perfekte Sprachaufnahme abgeliefert - habe mich sehr wohl und gut aufgehoben gefühlt. Sehr schnelle Umsetzung click the following article mit super Ergebnis. Diese Kinderfilme für die ganze Familie laufen am 1.

3 Replies to “Geert van rampelberg”

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind markiert *